خانم سیمین بارکزی؛ سمبول آزادی و برابری!

پیام سازمان اجتماعی فرهنگی ارمغان وحدت

داد خواهی، عدالت طلبی وانتقاد بر، بی عدالتی های جامعه ورسوای خودکامه گان راهی است که نباید متوقف شود، انتقاد از ناروایی ها و حق تلفی ها، مسوولیت هرانسان است به گفته سعدی استاد بزرگ سخن:

      بنی آدم اعضای یک دیگر اند      که در آفرینش زیک گوهراند

      توکز محنت دیگران بی غمی      نشــایـد که نامت نهنـد آدمی

عدالت خواهی و فریاد دربرابر ظلم و بی عدالتی از راه های مختلف ممکن است، که یکی از راه شایسته و مدنی دربرابر ظلم خود کامه گان اعتصاب غذایی است، که این اقدام مدنی، بیداد گران و خود کامه گان را متوجه ناروایی های شان می سازد و عبرتی برای دیگر قدرت مندان هم خواهد بود. واز جانب دیگر فریادی حق خواهانه ای است که به گوش تمام جهانیان رسانیده می شود، از این رو ما از حرکت مدنی و حق خواهانه ای خانم سیمین بارکزی حمایت می کنیم و ازدولت افغانستان می خواهیم که به فریاد این بانوی شایسته که فریاد آزادی بخش و حق طلبانه ای شان را درچوکات قانون اساسی وقانون مدنی افغانستان بلند نموده اند، گوش کنند و به خواست مدنی شان رسیدگی صورت گیرد. چنانچه اگر قدرتمندان دولت افغانستان به فریاد های آزادی بخش و حق طلبانه خانم بارکزی گوش فرا ندهند و منجر به مرگ او گردد ؛ آنگاه لکه ای ننگی برجبین دولت کنونی افغانستان خواهد بود. امید واریم رئیس جمهور دولت اسلامی افغانستان و نهادهای حقوقی ومدنی به اعتصاب خانم بارکزی نقطه پایان بخشند و به خواست های مدنی خانم بارکزی رسیدگی صورت گیرد. ورنه همه روشنفکران و روشنگران و همه توده ها از تمام اقشار ساکن در افغانستان به جاده ها خواهند ریخت و از حقوق مدنی خانم سیمین بارکزی با کمال مردانگی در پرتو قانون مدنی و قانون اساسی افغانستان دفاع خواهند کرد و صدا وفریاد های حق طلبانه شان به گوش جهانیان خواهند رساند. و حلقه را برای خود کامه گان سیاسی چنان تنگ خواهند کرد که منجز به کناره گیری شان از دولت وقدرت شوند.                                                

به امید روزی که فرهنگ تسامح وتساهل جانشین فرهنگ زورگویی شود و به تما فریاد های آزادی بخش و حق طلبانه گوش فرا داده شود.

                                           بااحترام

                                    علی شیر رستگار                                              

یادی از شهدای راه عدالت وآزادی!

نویسنده: علی شیر«رستگار»

دوستان عزیر وخوانندگان نهایت عزیر امیداست مراببخشید چون مدت زیادی است که اینجا چیزی ننوشته ام. این مطلب را که حالا این جا اضافه می کنم هم از نوشته های سال گذشته ام می باشد.

حقیقت این است که زنان هیچگاهی  از مردان کم نبوده اند ومانند مردان گام های آزادی بخش را برای حل منازعات زندگی اجتماعی و تحقق حق وعدالت گذاشته اند ودوش به دوش مردان از ارزشهای دموکراسی دفاع کرده و در نوسازی وآبادی سهم گرفته اند. هیچگاه نمی توان نقش زن را در عرصه های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی نادیده گرفت. اما متاسفانه تاریخ،  بیشتر به دست مردان رقم خورده است که ما درگسترۀ تاریخ پر فراز و نشیب  افغانستان شاهد قتل رابعه ها، مهستی ها، جهان خاتون ها و طاهره قره العین ها بوده ایم و فرهنگ مرد سالار صدها مهستی، وده ها قره العین را مانند رابعه نخستین بانوی شعر، رگ بریده ویا همانند مهری هروی به کنده زنجیر در بند کشیده اند. ویا هم به جرم اینکه زنان نباید به مکتب بروند، بالای شان تیزاب پاشیده اند وده ها اذیت وآزار های مختلف دیگر مثل بریدن بینی. و امثال این گونه اعمال ضد انسانی، که افکار مذکر و زن ستیز بالای زنان روا داشته است. اما با این حال در ادوار مختلف تاریخی دراین مرز وبوم، زنانی در عرصه های سیاسی، فرهنگی و اجتماعی قامت برافراشته اندکه برای اعتلای انسانیت و ترویج فرهنگ تسامح وتساهل فدا کاری کرده واز ارزشهای دموکراسی، حقوق بشری، تمامیت ارضی کشور شجاعانه دفاع کرده اند که در این نوشته به گونه فشرده به فعالیت و  فداکاری چند تن از زنانی پرداخته می شود که در راه دفاع از ارزشهای اسلامی و انسانی جان باخته اند.

ملالی کاکر: معروف ترین پولیس و افسر ارشد در قندهار بود، که ریاست «بخش زنان اداره مبارزه با جرائم فرماندهی پلیس قندهار» را بر عهده داشت و مادر شش فرزند نیز بود. ملالی کاکر شجاعانه از نوامیس ملی و تمامیت ارضی کشورحراست کرد. و در راستای مسوولیت پذیری و دفاع از وطن هیچ چیزی کمتر از مردان نداشت ودلیرانه از آرمان های مردم افغانستان دفاع کرد، اما دشمنان مردم و خاک افغانستان این زن شجاع را با کمال بی شرمی به شهادت رساندند. چنانچه گفته اند: هنگامی که تروریستان برای نابودی او اقدام کردند، او پیشتر ۳ نفر از اعضای طالبان را به ضرب گلوله کشته بود که این خود بیانگر شجاعت، دلیری و مسوولیت پذیری او به عنوان یک پولیس متعهد به خاک و مردم افغانستان است.

ذکیه ذکی: یکی از چهره های برجسته در تاریخ روزنامه نگاری افغانستان بود. که وی ریاست رادیو«صدای صلح» را به عهده داشت و دلیرانه از آرمان های انسانی دفاع کرد و به عنوان یک انسان، هیچگاه دست از روشنگری نکشید و روشن گری را یکی از وجایت انسانی خود می دانست. ذکیه ذکی یک ژورنالیست منتقد و متعهد بودکه علناً دشمان خاک و مردم افغانستان نشانه می گرفت و از آزادی و عدالت سخن می گفت و برای آوردن صلح و تحکیم دموکراسی به عنوان یک ضرورت همواره تلاش می کرد. اما دشمنان فرهنگ، این روزنامه نگار متعهد را در شبانگاه 15 جوزای 1386، به جرم دفاع از دموکراسی و ترویج فرهنگ تسامح وتساهل، جلو چشمان فرزند دوساله اش به شهادت رساندند. که تاریخ ژورنالیز افغانستان هیچگاه چنین ضایعه برزگ را در عرصه روشنگری و روزنامه نگاری فراموش نخواهد کرد.

 ستاره اچکزی: یکی از مدافع حقوق زنان و وکيل شوراي ولايتي در ولايت قندهار بود که این خانم حقوق دان و آگاه در مسایل سیاسی و اجتماعی همواره برای آوردن صلح ونهادینه شدن فرهنگ حقوق بشری تلاش کرد وبرای آوردن صلح به عنوان یک ارزش می اندیشید. و پنجاه سال از بهار زنده گی اش سپری شده بود. که طالبان وی  را به شهادت رسانید و با کمال بی شرمی مسوولیت شهادت او را نیز به عهده گرفتند، و قتل این خانم را افتخار برای خود دانستند، در حالیکه شهادت خانم اچکزی یک ضایعه بزرگ برای مردم افغانستان بود و مردم افغانستان هیچگاه شهادت خانم اچکزی و صد ها  زنان دیگری که در این سرزمین به دفاع از صلح و امنیت گام برداشته و در راستای تحکیم صلح و ارزشهای انسانی، قربانی شده اند، فراموش نخواهند کرد، وتاریخ افغانستان مرثیه نامه این شهدا را به رنگ خون خواهد نوشت.

حمیده برمکی: استاد دانشکده حقوق و گرداننده بخش کودکان کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان، عضو هیات رییسه آن و همچنان نویسنده کتاب «حقوق زن در اسلام و قوانین افغانستان»، بود که روز هشتم دلو1389، برابر با بیست و هشتم جنوری 2011، هنگامی که با همسرش داکتر مسعود یما و چهار فرزندش، در فروشگاه "Finest" (وزیر اکبر خان/ کابل) سرگرم خریداری نیازمندیهای خانواده اش بود، در یک عملیات انتحاری به شهادت رسیدند. که مسوولیت این حمله انتحاری را طالبان و حزب اسلامی به عهده گرفتند.

نادیا انجمن: بانوی شعردر ادبیات فارسی دری بود که همانند فروغ فرخراد، از پانزده سالگی به سرودن شعر آغاز کرد، اماآغاز شاعری او مصادف بود با اشغال شهر هرات توسط گروه بنیادگرای طالبان. که طالبان با اشغال شهر هر گونه فعالیت اجتماعی، فرهنگی، آموزشی و سیاسی را برای زنان و دختران افغان ممنوع کرد. اما نادیای نوجوان در زیر سایه حاکمیت طالبان به عنوان یک شاعر آگاه شعر سرود و از درد ورنج مردم سخن گفت.

نادیا انجمن از دست پرورده‌های کارگاه سوزن طلایی بود که این کارگاه درهرات، زمان حاکمیت طالبان ، تحت عنوان آموزش خیاطی به زنان، جلسات نقد ادبی و شعر خوانی را نیز دایر می کرد.

نادیا بعد از سرنگونی حاکمیت سیاه طالبان به تحصیلاتش درهرات ادامه داد وبا مردی که در دانشکده زبان وادبیات دانشگاه هرات کارمند بود ازدواج کرد، اما دیری نپایید که عنعنات ناپسند و رسوم مخرف جامعه در هیات مردی ترنچ نارسیده این شاعرجوان را به زیر انداخت و شوهرش گرگ گونه گلوی وی را فشرد. اما غافل ازاین که تاریخ ادبیات افغانستان هیچگاه شهادت این بانوی شعر را فراموش نخواهد کرد و نامش را همیشه گرامی خواهد داشت.

امروز با تاسف که ما ملالی کاکر، ستاره اچکزی، نادیاانجمن، حمیده برمکی، ذکیه ذکی وده ها تن دیگر مانند این زنان آگاه ودانا را درکنار خود نداریم و جای شان خالیست، اما نامش شان به عنوان شهدای راستین در تاریخ کشور ما ثبت خواهد بود، وتاریخ گواه خواهد بود، که زنان همانند مردان این سرزمین در راه تامین امنیت، تحکیم دموکراسی و تحقق عدالت اجتماعی جان فشانی کرده و درراه تحقق آزادی قربانی شده اند.

در اخیر نویسنده این مقال صبر جمیل برای بازمانده گان تمام شهدای راه عدالت خواهان است و به عنوان یک شهروند کشور، جنگ و جنگ سالاران را محکوم نموده واز دولت میخواهد که برای تامین امنیت و صلح در کشور بیشتر ازپیش بکوشد تا دیگر شاهد حملات انتحاری، بمب گذاری، ترور وغیره در کشور نباشیم و کودکان این سرزمین بتوانند آزادانه در فضای صلح وامنیت هرطرف پرگشایند.