وضعیت زنان در ولسوالی پنجاب و...
وضعیت زنان درولسوالی پنجاب ولایت بامیان
علی شیر رستگار
ولسوالی پنجاب یکی از ولسوالی های ولایت بامیان است که این ولسوالی همانند مرکز ولایت بامیان از چهارطرف با کوهای بلند ومرتفع احاطه شده است، که این سلسله کوهای بلند درحفظ سنت ها دراین منطقه نقش ارزنده یی داشته است.
البته این سخن به این معنی است که مردم ولسوالی پنجاب به نسبت کوهای بلند وراه های صعب العبوروفصل سرد که غالباً با برف باری های شدید همراه است، کمتر با جهان بیرون درارتباط بوده اند، وبیشتر با خود زندگی کرده اند که ساختارقومی وقبیلوی آنان بیانگراین حقیقت است.
عرف وعادات قبیلوی دراین منطقه همواره دربرابرارزشهای نو مثل حقوق شهروندی وحقوق مدنی ، دموکراسی ... مقاومت می کند واز خود قربانی به جا میگذارد.که قربانیان عرف وعادات سنتی اکثراً زنان وبه ویژه دختران اند، که فرهنگ زن ستیز قبیلوی حاکم، براساس عنعنات قومی اززنان، به خصوص ازدختران سلب آزادی نموده وغالباً به عنوان جنس دوم به آنان مینگرند، وشخصیت فردی دختران بسته به خانواده وقوم |آنان که محصور سنت های قبیلوی است، تعریف میشوند ودختران ازخود کدام شخصیت مستقل ندارند ومجبور به حمل کوله باری بنام « ننگ » خانواده وقوم هستند که فرهنگ مردسالار بردوش آنان گذاشته اند.
در باره من: من علی شیر رستگار فرزند غلام نبی شفایی در یکی از روزهای سرد و غم انگیز پاییز سال 1358 درمنطقه تگاب برگ ولسوالی پنجاب ولایت بامیان دیده به جهان گشودم، و در این مدت رنجها و دردهای زیادی را با تمام وجودم لمس نمودم و این دردها و رنجها همانند خوره ها روحم را در انزوا کاویده و تراشیده است. اما هنوز نفس می کشم و از پنجره ای امید آرزوهایم را به تماشا می گیرم، که یکی بعد از دیگری مسخ می شوند.