کی ها برای راه یافتن به پارلمان پول مصرف می کنند؟

رستگار

انتخابات پارلمانی قرار است در 27 سنبله برگزار شود.  مشکل اصلی فراروی این انتخابات را مساله امنیت دانسته شده است. که مساله نا امنی برگزاری انتخابات را در مناطق نا امن نا ممکن می سازد واین گمان بر این است که زمینه تقلب را نیز فراهم می سازد و شفافیت انتخابات را زیر سوال می برد. اما مشکل دیگری که حاد تراز مساله امنیت است، استفاده از احساسات قومی ومذهبی وزبانی از طرف کاندیدان است. که حتا گفته می شود که بعضی از کاندیدان کوشش دارند تا رای مردم را با اغوا گری از خود سازند.

 از جانب دیگر ما شاهد مصارف هنگفت مبارزاتی هستیم که بر اساس گزارش های خبری مصارف کمپاین های انتخاباتی به 40 هزار دالر وحد اقل آن به 8 هزار دالر رسیده است که این گونه مصارف ناشی از تعدد نامزدان پارلمان سال جاری است که بیشتر رقابت ها میان نامزدان سابق وجدید است. چنانچه نامزدان سابق گمان می کنند که این بار در پارلمان راه نخواهند یافت بناءً پول هنگفتی را به منظور راه یابی به پارلمان به مصرف می رسانند وبه مردم وعده می دهند که این بار پخته تر وکار فهم تر شده از گذشته شده اند وخدمتی خوب تری را برای مردم انجام داده می توانند ونامزدان جدید با این گمان پول های زیادی را به مصرف می رسانند که تا در پارلمان وکیل شوند واز طرف دیگر بالا رفتن قیمت ها هم در مصارف کاندیدان نقش دارد این رقم مصارف در انتخابات امسال نسبت به انتخابات پارلمانی گذشته رقم بالایی را نشان میدهد. که به باور مردم اگر این نامزدان انتخابات پارلمانی پولی را که در کمپاین انتخاباتی شان به مصرف می رسانند اگر درساختن مکاتب، سرک ها و جاده های عمومی به مصرف برسانند افغانستان از این حالت بیرون می آید. اما فراموش نکنیم که چه کسانی برای انتخابات پول مصرف می کنند، معلوم است کسانی پول هنگفتی را به منظور راه یافتن به پارلمان مصرف می کنند که حرفی برای گفتن وطرحی برای بهتر شدن وضعیت کنونی ندارند فقط با پول شان می خواهند تا رای مردم را از خود سازند وبه پارلمان راه یابند. بی خبر از اینکه پارلمان یک نهاد قانون گذار وممثل اراده مردم است و قانگذاری یکی از وظایف عمده پارلمان است وقانون همواره د رپارلمان مورد بحث و بررسی قرار می گیرد.

 پارلمان که جای خواب نیست. قسمی که بعضی از وکیلان گذشته خواب های عمیقی را در پارلمان تجربه کرده اند. ویا اینکه یک عده پارلمان را به عنوان شغل انتخاب کرده اند و فکر می کنند که اگر وکیل شوند معاش خوبی دستگیر شان خواهد شد. در حالیکه مسوولیت های زیادی متوجه آنان است که باید از عهده آن برآیند وبه مشکلات مردم رسیده گی کنند، وناظر بر کار کرد های دولت باشند. بنا براین مردم شریف ما باید متوجه باشند که این بار به افرادی رای بدهند که افراد سالم و خدمت گزار واقعی برای مردم افغانستان باشند، رای به افراد سالم رای به شایسته سالاری است ومردم با رای شان می توانند آینده خوبی را برای شان رقم بزنند

 

خروج نیروهای بین المللی را طالبان والقاعده انتظار می کشند

علی شیر رستگار

بحث خروج نیروهای بین المللی وامریکایی از افغانستان یک سلسله نگرانی هایی را در زمینه امنیت و تقویت شدن طالبان به وجود آورده است. زیرا طالبان در انتظار آن روزی هستند که نیروهای بین المللی افغانستان را ترک گویند چنانچه اگر نیروهای بین المللی ازافغانستان خارج شوند بار دیگر این کشور به پایگاه تروریستان تبدیل خواهد شد وجنگ های داخلی وتنظمی هم در کنار آن افغانستان را به یک سرزمین سوخته مبدل خواهد کرد.

 برای اینکه بدانیم که آیا نیروهای خارجی از افغانستان به این زودی خارج می شوند یا خیر؟ باید این سوال را مطرح بحث قرار داد که نیروهای بین المللی در افغانستان به چه هدف آمده اند؟ اگر اهداف نیروهای بین المللی از بین بردن القاعده وتروریستان در افغانستان وسطح منطقه است، پس چرا ماموریت شان را نیمه تمام میگذارند؟ چون تروریستان والقاعده درمدت نُه سال نه تنها ضعیف نه شده اند، بلکه برعکس از گذشته کرده تقویت هم شده اند. از طرف دیگر نیروهای افغانی حالا توان آن را ندارند که بتوانند امنیت افغانستان را به تنهایی به عهده بگیرند. بنا براین خروج نیروهای بین المللی از افغانستان بیشتر بستگی به تامین امنیت در افغانستان دارد. در حالیکه اگر نیروهای بین المللی نیروهای افغانی را در زمینه مبارزه با القاعده وطالبان تنها بگذارند، این خود شکستی برای جامعه جهانی است که حتا جامعه جهانی نمی تواند آنرا جبران کند.

جنگ در افغانستان نه تنها یک مشکل اساسی بر سر راه پیشرفت وتامین صلح وتحکیم دموکراسی در افغانستان است بلکه یکی از موضوعات مهم بین المللی نیز به شمار می رود امنیت جهان ومنطقه تا حدودی بستگی به تامین امنیت در افغانستان دارد.

برای اینکه افغانستان ونیروهای افغانی خود بتواند امینت را در افغانستان تامین کند نیاز به زمان دارد، تا زمانی که پولیس و اردوی ملی درافغانستان تقویت نشوند و با انگیزه در برابر دشمن والقاعده وطالبان ایستادگی نکنند، جنگ در افغانستان ختم نخواهد شد.

حال که نه سال میگذرد که اردوی ملی وپلیس ملی توان مقابله با القاعده وطالبان را پیدا نکرده است، عامل این ضعف را به گردن کی بیندازیم؟ به گردن جامعه جهانی ویا به گردن کشور های همسایه. بلکه این خود دولت افغانستان ونیروهای امنیتی افغانستان است که خود را باید آماده هرگونه مبارزه با خرابکاری های کشورهای همسایه وحملات طالبان والقاعده سازند. چنانچه اگر نیروهای امنیتی خود را آماده نسازند معلوم است که تحکیم صلح و دموکراسی در افغانستان هم مشکل به نظر می رسد. زیرا این خود افغانها است که می توانند کشور شان را از بحران نجات بدهند. ورنه هیچ کشوری صلح وثبات را در افغانستان نخواهد آورد. بلکه این خود افغانها است که میتواند از تمامیت ارضی شان قاطعنانه دفاع کنند ودر برابر هرگونه مداخلات بیگانه ایستادگی نمایند.

نه در می شنود ونه دیوار هر دو کر اند!

علی شیر رستگار

 

یک سال از انتخابات ریاست جمهوری میگذرد، وعده ها و شعار هایی که در رابطه تامین امنیت، آوردن صلح، مشارکت ملی، محو فساد اداری، ریشه کن سازی مواد مخدر، رشد اقتصادی... گفته می شد وبر سر زبانها بود هیچ کدام متاسفانه جامه عمل نپوشید.  وضعیت امنیتی هر روز بد ترمی شود. روزی نیست که حمله انتحاری ویا بمب گذاری در کشور رخ ندهد.

هرچند به منظور آوردن صلح جرگه مشورتی صلح برگذار گردید، حال که دوماه از آن جرگه میگذرد. هیچ گونه نشانه ای از مصالحه و آوردن صلح به چشم نمی خورد. به نظر می رسد که بیشتر کار ها و پلان ها در زمینه تحکیم صلح وآوردن امنیت در افغانستان به نحوی به نا کامی می انجامد، موضوعی که در جلسه و کمیسیونی مطرح می شود دیگرمعلوم آن نمی شود که چه شد وبه کجا انجامید. روزی نیست که از فساد و فساد اداری سخن به میان نیاید. اما دامنه فساد به اساس گزارش ها هرروز گسترده تر می شود. اما تا کنون هیچ کسی به جرم فساد در افغانستان محکمه ویا زندانی نشده است، پس مشکل در کجاست؟ چرا افراد فاسد دستگیر نمی شوند؟ چرا وضعیت امنیتی هرروز بد تر می شود؟ چرا مشارکت ملی فقط در سطح شعار وفریب مردم است؟  این همه چرا هایی است که تا کنون دولت افغانستان برای آن پاسخ درستی پیدا ندارد ویا اینکه برای آن تا هنوز پاسخی پیدا نتوانسته است. امروز هفت وزارت به اساس تعصبات قومی ونژادی ای که در پارلمان بین وکلا دامن زده شد، سر پرست دارد. که در نتیجه، اختلافات بین متحدین آقای کرزی هم به وجود آمد که این خود، شعاری را که از مشارکت ملی سخن می گفت زیر سوال برد. امروز دیده می شود که دولت به نحوی در برابر آن بی تفاوت است ویا اینکه از گوشه چشم به عنوان یک پدیده منفور به آن می نگرد.

حرف ها وسخنانی که در جرگه مشورتی صلح در رابطه تامین امنیت ومصالحه با طالبان گفته شده بود وآقای رئیس جمهور حتا با خطاب کردن برادر به طالبان و طالب جان، میخواست که طالبان وحزب اسلامی گلبدین حکمتیار به روند کنونی بپیوندند وقانون اساسی را بپذیرند. اما از همان روز آغازین معلوم بود که جز مصرف پول هیچ نیجه ای به دنبال ندارد. معلوم است طالبانی که هرروز مرتکلب کشته شدن دها انسان بی گناه به خاطر گرفتن تمام قدرت در افغانستان می جنگند  وبه همین منظور حملات انتحاری وغیر انتحاری را به را ه می اندازند، هرگز به این راضی نخواهد شد که با سهیم ساختن آنها به قدرت، آنان از اهداف دراز مدت شان که همان  نظام طالبانی وطالبانیسم در افغانستان است دست بردار شوند. از طرف دیگر طالبان خود وابسته به دولت پاکستان است که هیچ گاه دولت پاکستان بر اساس منافع سیاسی شان به طالبان اجازه نخواهد داد که به دولت افغانستان بپیوندند واز قانون اساسی افغانستان پی روی نمایند.

در ضمن هم دولت افغانستان و هم مردم افغانستان وجامعه جهانی از تروریست والقاعده وطالبان تعریف های مشخص خود را دارند و میدانند که لانه های تروریستان در کجا است وبه این باور هم رسیده اند که تا زمانی که لانه های تروریست کاملاً از بین نرود، توروریست هم از میان بر داشته نخواهد شد. اما اینکه چرا جامعه جهانی خارج از مرز های افغانستان برای نابودی تروریست عمل نمی کند وچرا لانه های تروریست را خارج از مرز های افغانستان نا بود نمی سازد خود سوالی است که جامعه جهانی برای آن تا هنوز برای مردم افغانستان جواب نداده است. ودولت آقای کرزی هم به نظر می رسد که به این سوال جواب نخواهد داشت که چرا جامعه جهانی را در مدت نه سال قانع ساخته نتوانسته است که به منظور از بین بردن تروریستان و طالبان خارج از مرز های افغانستان دست به کار شوند.

فساد اداری، خویشاوند گرایی هر کدام پدیده های شومی است که به نحوی زند گی مردم بی بضاعت افغانستان را به دوزخ مبدل ساخته است. واین پدیده های شوم حتا به یک فرهنگ تبدیل شده است و پدیده قوم گرایی حتا به یک ائدیولوژی تبدیل شده است که نهایت برای افغانستان خطرناک است که در این زمینه دولت افغانستان در مدت نه سال خصوصاً در این سالهای اخیر هیچ کاری را انجام نداده است.

اگر آنطوری که در شعار های انتخاباتی مبارزه با فساد مطرح می شد وآن شعار ها جامه عمل می پوشید، واگر جدی تر و مصمم تر با این پدیده مبارزه صورت می گرفت. فساد چیزی نیست که از جامعه برداشته نشود. اما با کمال تاسف افغانستان در صدر کشور هایی است که در آن فساد بیداد می کند. اما هیچ کسی به جرم فساد، قسمی که در فوق هم تذکر به عمل آمد زندانی ویا محاکمه نشده است.

حال اگر وضعیت به همین منوال ادامه یابد دولت افغانستان بی تفاوت در برابر قضایا باشد وانگشت های انتقادی که به سوی دولت دراز می شود، به آن توجه نکند افغانستان به جای پیشرفت، عقب گرد خواهد داشت.

 

باران وطوفان های شدید درکابل

رستگار

وقتی سوار موتر شدم فقط خاک باد های شدید کوته سنگی آدم را به حیرت می انداخت اما وقتی چند ایستگاه به سوی برچی رفتیم باران های شدید همراه با طوفان توجه را به خود جلب می کرد که هرطرف عکس کاندیدان را از روی پایه های برق و از سر دیوار ها به زمین می انداخت. اما در این میان متوجه شدم که هیچ کسی به افتیدن عکس ها افسوس نمی خورد، شاید به این دلیل افسوس برانگیز نبود که در کنار آدم های توانای انگشت شمار،  تعداد کثیری هم کاندید کرده اند که حرفی برای گفتن وفکری برای ایجاد تغییر مثبت ندارند وقتی عکس های آنان به زمین می افتید برای مردم افسوس بر انگیز نبود اما آنچه برای مردم افسوس بر انگیز بود جاری شدن سیلاب ها بود که از کوچه ها پایین می آمد. همه می گفتند که نکند سیلاب خانه های مردم را خراب کند که بد بختانه بعد ها شنیدم که در نتیجه باران های شدید پسرجوانی جانش را باخته است وچند تن از شاگردان مکتب هم غرق در سیلاب های کثیف شده بودند که خوشبختانه جان به سلامت بردند.

رای به افراد سالم رای به شایسته سالاری است!

علی شیر«رستگار» عضو علمی اکادمی علوم

 

دوستان، برادران، خواهران، پدران ومادران عزیر! اینک در آستانه انتخابات پارلمانی قرار داریم. واین را هم باید بدانیم که پارلمان یک  نهاد قانونگزار وممثل اراده مردم است وشما عزیزان سعی کنید کسانی را به عنوان نماینده  در ولسی جرگه روان نمایید که افراد شایسته، تحصیل کرده وخدمت گزار واقعی برای مردم با شد وبتواند از شما ملت شریف وسربلند نماینده گی کند. یعنی افرادی باشد که سخنی برای گفتن، اندیشه ای برای بهبود وضعیت کنونی کشور وراه حلی برای بحرانی ناشی از قوم گرایی، تعصب وکینه وکدورت در سر داشته باشد. شما شاهد هستید افراد واشخاص زیادی با شعار های گوناگون خود را کاندید نموده اند اما شما ملت شریف سعی کنید افرادی را به عنوان نماینده گان تان در پارلمان انتخاب نمایید که واقعاً افراد شایسته وکارآزموده باشند.

برادران وخواهران عزیز!

شما میدانید که افغانستان سه دهه جنگ، برادر کشی، بحران اقتصادی وسیاسی ... را پشت سر گذشتانده است وبعد از سال 1381 وارد مرحله جدید وفصل جدیدی شد که همه مردم انتظار داشتند که تا چند سال بعد بتوانیم همه مافات اقتصادی، سیاسی، فرهنگی گذشته مان را جبران کنیم. هرچند کار هایی بعد از کنفرانس بن در افغانستان صورت گرفت. اما متاسفانه کار های اساسی؛ آنطوریکه مردم افغانستان انتظار داشتند هنوز جامه عمل نپوشیده است. متاسفانه هنوز جنگ و ویرانی در کشور ادامه دارد، تعصبات قومی وسمتی وزبانی دامن زده می شود. حتا شما تعصبات قومی را در پارلمان که خانه ملت است شاهد هستید، قاچاق وزرع مواد مخدر در کشور مهار نشده است. فساد اداری به پیمانه وسیع آن در ادارات دولتی وغیر دولتی وجود دارد. این همه موانعی است که راه های توسعه اقتصادی، رشد فرهنگی، دموکراسی، حقوق شهروندی حتا انسانمداری را در افغانستان به مشکل مواجه می کند.

چه باید کرد؟

اینک ما در آستانه دور دوم انتخابات پارلمانی در افغانستان قرار داریم وتجربه خوبی از دور اول انتخابات پارلمانی داریم که یک عده افراد با شعار هایی مختلف خدمت به مردم در پارلمان راه یافتند اما همینکه به کرسی پارلمان تکیه زدند همه را فراموش کردند چه رسد به اینکه ناظر بر کار کرد های دولت باشند وچه رسد به اینکه به عنوان نماینده مردم به مشکلات مردم رسیده گی نمایند. فقط موتر سوار شدند و در وقت تصویب قوانین یا غیر حاضر بودند ویا هم در وقت رای اعتماد به نامزد وزیران از تعصبات قومی وزبانی کار گرفتند. این بار باید مردم افغانستان به افراد فرصت طلب، سود جو واستفاده جو فرصت ندهند که با استفاده از احساسات قومی ومذهبی مردم به پارلمان راه یابند. ما شاهد هستیم که افراد سود جو وفرصت طلب با استفاده از احساسات قومی ومذهبی مردم هرلحظه آتش نفاق را میان مردم شعله ور می سازند. بنا براین در این دور انتخابات پارلمانی باید هموطنان عزیز وشرافتمند ما، به همان افرادی رای بدهند که صرف به مردم وسر نوشت مردم وآینده افغانستان فکر می کنند، به افرادی رای بدهند وبه عنوان نماینده گان شان در ولسی جرگه روان کنند که دست شان به خون ملت افغانستان آلوده نباشد. چنانچه اگر ما یک پارلمان سالم که ممثل اراده مردم باشد واز هر حیث ناظر به کار کرد های دولت باشد و به عنوان یک نهاد قانونگزار خود را ثابت کند، آنگاه ما به صلح و دموکراسی وامنیت سرتاسری نزدیک خواهیم شد.

احزاب سیاسی در انتخابات پارلمانی چه نقشی دارند؟

علی شیر رستگار عضو علمی اکادمی علوم

در تمام جوامع مبتنی بر ارزشهای دموکرسی، احزاب سیاسی نقش اساسی را در راستای دموکراتیزه کردن ارزشهای نوین بشری دارند. خوصاً احزابی که در پی کسب هویت وبه دست آوردن قدرت هستند، آنها به نحوی میکوشند تا در جامعه، بیشتر از گذشته اعمال نفوذ نمایند وموقف اجتماعی وسیاسی شان را به اثبات برسانند. حال که افغانستان در آستانه انتخابات پارلمانی قرار دارد اما متاسفانه احزاب سیاسی خصوصاً احزاب جهادی هیچ نقشی را به منظور آگاهی اذهان عامه تا هنوز بازی نکرده اند. شاید اینگونه رکود وسکوت بودن احزاب سیاسی  مبیین چند نکته باشد:

ادامه نوشته