علی شیر «رستگار»

 دولت افغانستان مهم نیست؛ طالبان با امریکا مذاکره می کند!

حکومت افغانستان بحث مذاکرة صلح را ازچندین سال بدین سواست که باطالبان مطرح نموده است وهزینه های هنگفتی را نیزدراین راه به مصرف رسانده است که حتابرای آوردن صلح، جرگه مشورتی صلح ازجانب دولت افغانستان تشکیل گردید که درنتیجه آن شورای عالی صلح با هزینه بسیارزیادایجاد گردید، اماطالبان هیچگاه به حرف ها وسخنان دولت افغانستان وشورای عالی صلح اهمیت نداده وبه حملات شان برضد نیروهای امنیتی افغانستان و نیروهای امریکایی وناتو ادامه دادند. تااینکه بالاخره رئیس جمهوراوباما موفق شدکه طالبان را وارد بحث مذاکرة صلح وجنگ سازد وطالبان هم مصمم گردیده شده اندکه دفتر سیاسی شان را درقطرباز نمایند. چندی قبل جوبایدن معاون اوباما هم اعلان کرده بودکه طالبان دشمنان امریکا نیستند. نکته مهم اینجاست که اگرطالبان دشمنان امریکا نیستند، پس مذاکرة جنگ وصلح امریکا با طالبان چه معنی دارد؟ این طالبانی که هرروزمرتکب حملات انتحاری وغیرانتحاری درافغانستان می گردند، با کی ها می جنگند؟ حملات شبانه وغیرشبانه امریکا وناتوعلیه کیها صورت می گیرد؟ پس اگرطالبان دشمنان مردم ودولت افغانستان است، پس چرا امریکا با طالبان وارد مذاکره صلح وجنگ می شوند. اصلاً موضوع داخلی افغانستان چه ربطی با امریکا دارد؟ اماچیزی که واضح وهویدا است، این است که چه درحملات انتحاری وچه درحملات نیروهای خارجی فقط مردم بیگناه وفقیر افغانستان هستندکه قربانی می شوند وازجانب دیگر این مردم افغانستان است که بهای همه ویرانی های حملات نیروهای خارجی وحملات انتحاری طالبان را می پردازند.

ازاینکه بگذریم دربخش گشایش دفترسیاسی طالبان درقطر این سوالات مطرح خواهندشدکه ایجاد دفترسیاسی طالبان به معنای مشروع دادن به مبارزات وحملات انتحاری وغیرانتحاری آنان نیست؟ چرا طالبان به جای اینکه با دولت افغانستان وارد مذاکره صلح شوند، چرا باب مذاکره را با امریکا بازکرده اند؟ فراموش نکنیم چندسال پیش هم وقتی اوباما به صورت غیرمترقبه به افغانستان آمد، فقط با عساکرامریکایی دربگرام دیدن کرد، حتاحاضرنشدکه باآقای کرزی ازنزدیک صحبت کند. حال دربحث جنگ وصلح طالبان وامریکا هم دولت آقای کرزی به کنار رانده شده است وتصور می شود که برای امریکا وطالبان اصلاً دولت ومردم افغانستان مهم نیست. ولی این دولت آقای کرزی است که طالبان را برادران ناراضی خطاب می کند وبا مذاکرة طالبان وامریکا وایجاد دفترسیاسی طالبان درقطر به درخواست ایالت متحده حسن نظر نشان میدهد واعلامیه صادر می کند که دولت افغانستان با مذاکره طالبان وامریکا مخالفت نشان نخواهد داد. درواقع دولت آقای کرزی نحوی از زدوبندهای پشت پرده امریکا وطالبان حمایت می کند. اگرچه قبل از این اعلامیه، دولت کرزی به نحوی با مذاکره طالبان وامریکا مخالفت نشان داده بود وگفته بود که مذاکره صلح با طالبان باید کاملاً افغانی باشد چون مسأله جنگ وصلح ومذاکره برای آوردن صلح درافغانستان باطالبان یک موضوع داخلی است. حال آن که طالبان اصلاً حکومت کرزی را به رسمیت نمی شناسد وآن را یک حکومت دست نشانده امریکا وکشورهای غربی قلمداد می کند. اما دراین میان واکنش دولت افغانستان چه خواهد بود ودربحث مذاکره صلح وجنگ امریکا وطالبان چه نقشی را ایفا خواهد کرد؟ زمان پاسخ خواهد داد. اما ظاهراً معلوم می شود که برگه برنده دردست طالبان است، حتا نیروهای امریکایی وناتو که به منظور نابود ساختن القاعده وطالبان در افغانستان آمده اند، امروزحاضر شده است که با طالبان وارد مذاکره شوند و طالبان را به عنوان یک قدرت درسطح منطقه وجهان بشناسند.

حال اگرطالبان با امریکا به صورت مستقیم برسرمیزمذاکره بنشیند، آیاحمایت پاکستان را ازدست نخواهد داد؟ زیرا یکی ازحامیان بزرگ طالبان دولت پاکستان است که بالای طالبان امرونهی صادر می کند وحملات انتحاری وغیرانتحاری طالبان را تنظیم می کند. حال که رابطه امریکا وپاکستان به تیرگی گراییده است ویکی ازمقامات ارتش پاکستان چندی قبل دررسانه ها گفته بودکه ما امریکا را مانند روس ها در افغانستان شکست خواهیم داد. ولی تاهنوز معلوم نیست که پاکستان چه واکنشی نشان خواهدداد، آیا امریکا قناعت پاکستان را حاصل می کند یا نه، چون پاکستان یکی از متحدین امریکا است که امریکا هیچگاه نمی خواهد که پاکستان را از دست بدهد.  

نتیجه اینکه اگر طالبان دفترسیاسی شان را درپاکستان بازکند،‌ معلوم است که به نحوی به عنوان یک گروه سیاسی دربرابر دولت افغانستان وحکومت کرزی مشروعیت سیاسی  حاصل خواهد کرد. واگر مذاکره امریکا وطالبان صورت گیرد، نتیجه آن هم روشن است که امریکا گروه طالبان را جانشین دولت آقای کرزی خواهد ساخت. اگرطالبان دوباره قدرت را به دست بگیرند معلوم است که طالبان قانون اساسی، حقوق زن ودیگر نهادهای حقوقی را به عنوان نهاد های باطل ازبین خواهد بود و به جای آن امارت طالبانی را روی کارخواهد ساخت، چون طالبان همواره برامارت طالبانی ورژیم طالبانیسم پای می فشارند وغیر از امارت طالبانیسم کدام دولت وسیستمی را قبول ندارند. بنابراین با آمدن طالبان برسرقدرت، مردم افغانستان دوباره روزگارسختی راپیش روی خواهد داشت وحاصل زحمات مردم افغانستان را که دراین ده سال اخیربرای آوردن دموکراسی، حقوق بشر...تلاش نموده اند به یکبارگی درنتیجه مذاکره صلح وجنگ امریکا به باد خواهد رفت وطالبان امارت خود شان را جانشین دولت کنونی خواهد ساخت.

 

آقای کرزی عمل می کند با تبلیغ؟

علی شیر رستگار

آقای کرزی در لوی جرگه عنعنوی گفته بود: ما شیر هستیم وشیر دوست ندارد که کسی دیگری در خانه او سلطان باشد، شیر هرچند پیر هم باشد، قادر است که از خانه خود مواظبت کند. ولی به صورت ضمنی درسخنانش پیمان استراتیژیک با ایالت متحده  امریکار را به نحوی یک نیاز برای شرایط فعلی افغانستان عنوان می کرد و باصراحت می گفت که  اگرجامعه جهانی در افغانستان پایگاه نظامی دایمی داشته باشند به خیر افغانستان است چون آنها برای افغانستان پول می آورند.

نیروهای خارجی مستقردرافغانستان که باطالبان درحال جنگ هستند، هم پایگاه نظامی مستمر درافغانستان را به نفع امنیت جهانی وافغانستان تلقی می کنند و به این باورهستند که امنیت سرک های لندن و جاده های امریکا وابسته به امنیت کوه های هندوکش افغانستان است واستدلال می کنند که آنها به خاطرآوردن صلح درافغانستان آمده اند و برای آوردن صلح جنگ می کنند. طبیعی است که درجنگ حلوا وکلچه تقسیم نمی شود. حتماً انسانی کشته می شود وخانه وکاشانه ای ویران می گردد، خصوصاً درحملات شبانه. چون نیروهای خارجی حملات شبانه را یک نوع تکتیک نظامی میدانند و میگویندکه در حملات شبابه در قدم اول دشمن را غافل گیر می کنند ودوم اینکه درحملات شبانه تلفات نیروهای امریکایی وناتو نسبت به حملات روزانه کمتر است. بنابراین آنان حملات شبانه را نسبت به عملیات روزانه ترجیح می دهند.

دیروز بازهم آقای کرزی در برابر حملات شبانه نیروهای خارجی در افغانستان واکنش نشان داده وگفت که اگر نیروهای خارجی به حملات شبانه شان درافغانستان ادامه بدهند. افغانستان با آنان پیمان استراتیژیک را امضا نخواهد کرد. این گونه سخنان دوگانه ودرضمن شعارگونه آقای کرزی یک سلسله واکنش های آگاهان سیاسی را نیز برانگیخته است از جمله عبدالله عبدالله  که یکی از رقیبان سرسخت رئیس جمهور کرزی درانتخابات ریاست جمهوری بود درمصاحبه ای درتلویزیون طلوع گفت که آقای کرزی بعضی کار های پشت پرده با خارجی ها دارد اما درظاهر در برابر ایالت متحده امریکا ونیروهای خارجی درافغانستان واکنش نشان می هد. ازسخنان داکترعبدالله برمی آید؛ که آقای کرزی به نحوی تبلیغ می کند. درحالیکه درنشست های پشت پرده، آنچه خارجی ها می گوید، کرزی انجام می دهد. بنابراین واکنش های رئیس جمهورکرزی چیزی جزتبلیغ وشعار نخواهد بود و میخواهد که خود را در برابر مردم افغانستان رئیس جهور دلسوز نشان بدهد. درحالیکه دلسوزی وتعهدآقای کرزی از قوه عمل او پیداست، از فسادی که در افغانستان جریان دارد و خود آقای کرزی هم درسخنانش چند روزقبل به صورت رسمی درحضور رسانه ها و مردم افغانستان به نحوی اختلاس گران را تشویق کرد و گفت که دوزدان در داخل افغانستان آزاد هستند که ازپول های دوزدی شان، بلند منزل بسازند. مشروط به اینکه دوزدی های شان را به خارج افغانستان انتقال ندهند.

آقای کرزی از یک طرف طالبان را تحت عنوان برادران ناراضی خطاب می کند. از جانب دیگر با ایالت متحده امریکا پیمان استراتیژیک را امضا می کند وازسوی دیگر با حملات شبانه نیروهای خارجی بالای طالبان مخالف است. مهمتر اینکه جوبایدن معاون اوباما طالبان را دشمن ایالت متحده امریکا نمی داند. درحالیکه درافغانستان نیروهای امریکایی وطالبان مثل گرک ومیش هستند وسایه یک دیگر را با تیر می زنند. یعنی یک نوع موضع گیری های سردرگم و گیچ کنند که بعضی از آگاهان سیاسی به این باور اند که که ایالت متحده امریکا وشخص آقای کرزی تداوم جنگ و سرگردانی و بی سرنوشتی مردم افغانستان را به نفع خود خود میداند. چون درهمچو شرایط ایالت متحده می تواند که ازوضعیت بحرانی افغانستان خود استفاده می کنند وهمواره تلاش دارند که اوضاع را به نحوی برای شان مساعد سازند که مردم افغانستان تصور کنند که بدون امریکا نمی توانند امنیت داشته باشند وزنده گی کنند. درهمچو شرایط دوستان و کسانی که باآقای کرزی همکاسه هستند نیز دست باز دارند و به آسانی می توانند زمین های دولتی وغیر دولتی را غصب نموده برای خود شهرک بسازند.

اما وای به حال مردمی که یک گله رجاله ها، رجاله هایی که فقط می خورند و می نوشند، دوزدی می کنند و لذت می برند بالای شان فرمانروایی می کنند. تاکی؟ تاچه وقت وتا چه زمانی پشک های گرسنه پیره گوشت باشند؟ چه زمانی برادران ناراضی انسان می شوند ودست ازحملات انتحاری ومکتب سوزی برمی دارند؟ بلاخره تاچه وقت جنگ برای صلح؟ آیا جنگ برای صلح، صلح را به بارخواهد آورد؟ آیا مردم افغانستان قادر خواهند شدکه سرنوشت شان را خودشان رقم بزنند؟ یا اینکه دیگران میخورند، می نوشند وقدرت نمایی می کنند و ما نظاره می کنیم و به زیرلب افسوس می خوریم.