ازسرک مدرن تا انرژی حیاتی درولایت بامیان!!!

نویسنده : علی شیر رستگار

 

ولایت بامیان درمرکزافغانستان واقع شده که حکم قلب را برای افغانستان دارد، اما قلبی که برای دولت مردان این کشور امروز فراموش شده است. ومردم این ولایت تا هنوز درغارها زنده گی دارند وبرق که یک مساله حیاتی است ازآن محروم می باشند وبه جای برق درخانه های شان شیطان چراغک های تیلی را روشن می کنند. مردم ولایت بامیان نه تنها درزمان کنونی از چنین وضعیت رنج می برند وزنده گی شان را درفقر می گذرانند بلکه دولت های گذشته افغانستان هم به ولایت بامیان توجه چندانی نکرده اند. وفقط بامیان باداشتن تندیس های بودا، بندامیر، شهرضحاک، شهرغلغله که روزگاری مهد مدنیت بشری بوده وشاهراه تجارتی ابریشم ازهمین شهرباستانی  میگذشته است وهمچنان ازینکه معبرسیاحان وجهان گردان بوده در تاریخ بشری شهرت دارد. ومردم جهان با نام این شهرباستانی آشنایی دارند. اما بامیان کنونی همان گونه که درزمان جنگ های داخلی وگروهی به یک سرزمین بی برق، سرزمین فقرو ویران تبدیل شده بود. حال هم کدام بازسازی قابل توجه که تغییرات اساسی را درزنده گی مردم آن به وجود آورده باشد صورت نگرفته است. هرچند رییس جمهور افغانستان وعده ها ی خوبی که اگر جامعه عمل می پوشید به مردم بامیان داده است ومردم بامیان هم هرباری که آقای کرزی به بامیان سفر کرده است با شور وشوق زیاد استقبال کرده اند وحتا پیش پای رییس جمهور شان گاو قربانی کرده وازدولت افغانستان حمایت وپشتیبانی نموده اند. اما متاسفانه پروژه های که توسط دولت آقای کرزی دربامیان افتتاح گردیده است، نیمه کاره ودرحد افتتاح باقی مانده است. که بهترین نمونه سرک کابل – بامیان است که اززمان افتتاح تا کنون یعنی درمدت سه سال تا منطقه جلریز قیر ریزی شده و بس و باقی آن به همان حالت اولی خود باقی است.

البته اینکه اگر مردم بامیان سرک شان را به جای قیرریزی کاه گل کردند شاید بیان گر واقعیتی باشد که دولت افغانستان به این منطقه توجه نکرده است. اگر دولت توجه می کرد ومقامات ولایت بامیان در این ولایت کارمیکردند مردم مجبورنه می شدند که سرک شان را کاه گل کنند.

مردم بامیان هرباری که دست به تظاهرات زده اند وحق مسلم شان را از دولت تقاضا کرده اند دریک فضای مدنی وعاری از خشونت بوده که تظاهرات مسالمت آمیز مردم بامیان نمایانگر آن است که مردم بامیان از ارزش های مدنی جهان امروز حمایت می کنند واحترام به حقوق شهروندی، عدالت اجتماعی، دموکراسی ... دارند. ودریک فضای مسالمت آمیز حقوق شان را از دولت مطالبه میکنند بدون اینکه صدمه یی برسد وشیشه یی شکسته شود. مثلاً درتظاهراتی که درآغاز جدی مردم بامیان به راه انداختند وبا سر، دادن شعارهای که «ما برق می خواهیم وداشتن برق حق ماست»ازدولت تقاضای برق را نمودند واین تظاهرات دریک فضای کاملاً مدنی وعاری از خشونت انجام یافت وقطع نامه چارماده یی شان را پیش دفترساحوی کمیسیون حقوق بشر خواندند. همچنان تظاهر کنندگان به رسم اعتراض آدمکي را که از بوته کوهی       ( غوزبه ) ساخته بودند به آتش کشیدند که این خود نحوی مبارزه با پدیده های پیش مدرن ومربوط به دوره سنگ را می رسانید واعتراض کننده گان که خود دردوره مدرن زنده گی دارند وبا پدیده های مدرن وتکنالوژی امروزی -هرچند که به آن دست رسی ندارند- آشنایی تمام دارند ومیخواستند که دست رسی به برق که یک پدیده مدرن ویک امر حیاتی دردنیای امروزی است، داشته باشند واز امتیازات برق برخوردار شوند بناءً به همین منظوراین آدمک ساخته شده از بته کوهی (غوزبه) که مواد سوخت اصلی انسان های دوره سیقل سنگ بوده که تاهنوز مردم بامیان ازآن برای سوخت استفاده می کنند ودیگرنمی خواهند که دریک حالت بد وپیش مدرن زنده گی کنند و آن را (غوزبه) را پیش دروازه یونا ما به آتش کشیدند.

 دولت افغانستان باید به خواسته های مردم بامیان بی تفاوت نباشد. زیرا مردمی که ازمدنیت حمایت می کند وبه ارزشهای نوین احترام دارند به یقین درتحکیم صلح وامنیت ومدنیت هم نهایت تلاش به خرچ خواهند داد وگذشته ازاین بازسازی ونوسازی وداشتن برق وسرک ازجمله حقوق شان می باشد.

 مردم بامیان میگویند که  «کار بند گزک یکاولنگ، که مراحل مقدماتی آن تکمیل گردیده و از سوی رییس جمهور نیز تایید شده است، اما هنوز اقدام عملی در این راستا صورت نگرفته است.» همین گونه وعده های دیگری که برای باز سازی وآباد سازی ولایت بامیان داده شده است هم چندان جامعه عمل نپوشیده است که امید است دولت جدید افغانستان بازهم بامیان را به یک قلب فراموش شده تبدیل نه سازند وبه خواسته های مردم آن احترام بگذارند وضرورت های مردم این ولایت باستانی ودرضمن فراموش شده یی کنونی را درک کنند.

ازهمه مهم تر اگرمعدن آهن آجی گک به کار انداخته شود به یقین که بیشترین مشکلات اقتصادی افغانستان ازفواید آن معدن حل خواهد شد. اما متاسفانه همه کار تا کنون درافغانستان درمرحله وعده ونوید وسخن پراگنی بوده و وعده داده شده است وکاری که جامعه وعده را از تن درآورده باشد وتحقق یافته باشد چندان محسوس نیست. اگر سرک بین بازاربه اندازه عبوریک موتر پخته کاری شده، آن نشانه بازسازی با توجه به کمک های جامه جهانی که میلیاد ها دالر به افغانستان سرازیر می شود دربامیان بوده نمی تواند. اگر وضعیت امنیتی بامیان متفاوت با دیگر ولایات است وبامیان نسبت با سایر ولایات کشور از وضعیت امنیتی خوبی برخورداراست، آن به معنای بازسازی وتوجه به بامیان شده نمی تواند، این همه برمیگردد که مردم بامیان از صلح، دموکراسی، حقوق مدنی وشهروندی حمایت می کنند

 

چگونه با فساد مبارزه گردد؟

     نویسنده: علی شیر رستگار عضو اکادمی  علو م افغانستان

 

فساد اداری به عنوان یک معضل عمده واساسی برسرراه تامین عدالت درافغانستان وجود دارد. واین پدیده شوم وخانمان برانداز اجتماعی مانع عمده پیشرفت وتحکیم عدالت اجتماعی درجامعه ماست که امروز گریبان گیر کشور جنگ زده ماست. اگرچه در دیگر کشور ها هم فساد وجود دارد ودردولت های گذشته افغانستان هم وجود داشت. اما به این پیمانه که اکنون انواع فساد درافغانستان شناسایی شده است درهیچ کشوری وجود ندارد ودرحکومات گذشته افغانستان هم وجود نداشته است.

درافغانستان براساس بررسی وشناسایی کارشناسان بیش از ده نوع فساد ازقبیل رشوه، اختلاس، استفاده ازصلاحیت های اداری به صورت غیر قانونی، جا به جایی دوستان وخویشاوندان درادرات دولتی، تعلل درامور، بی احترامی دربرابر قانون، استفاده ازامکانات دولتی به منافع شخصی، زرع وقاچاق مواد مخدر ... وجود دارد که همین اکنون مردم افغانستان با آن مواجه هستند. حتا گفته می شود که فساد درافغانستان به یک فرهنگ تبدیل شده است، ونباید فراموش کنیم؛ وقتی یک پدیده شوم  جزء فرهنگ یک جامعه شد، آنگاه آن جامعه سیرنزولی را می پیماید. طوریکه امروز افغانستان به جای پیشرفت دچار ده ها معضل ازنوع سیاسی، فرهنگی، اقتصادی، اجتماعی، امنیتی ... گرفتار آمده است. اینکه چگونه این فرهنگ وارد زنده گی مردم شد وچرا بحران ها درافغانستان بیش تر می شود ؟ وما باوجود این همه شاهد زندانی ویا محاکمه فرد فاسدی نبوده ایم، همین که افراد فاسد زندانی ومحاکمه نه شده هم خود نوعی ازفساد وحمایت از فساد است.

ادامه نوشته