علی شیررستگار

مسأله ویرانگری وخودکفی(انتحار) درافغانستان

همه میدانند که جنگ عامل بدبختی وصلح زمینه ساز خوشبختی است، همه تلاش می کنند زندگی آرام و آسوده داشته باشند، ازهیچ کسی شنیده نشده است که بگوید: من نمی خواهم بفهمم، چون همه می خواهند بفهمندوآدم های چیزفهم باشند. هیچ کسی نمی خواهد فقیرباشد، همه دوست دارند که به قدرکافی پول داشته باشند. اما چرا جنگ،‌ چرا فقر،‌ چرا طالبان تحت عنوان رسالت دینی مکاتب را به آتش می کشند ودربرابرعلم ومعرفت واکنش نشان میدهند؟ این همه سوال هایی است که به آسانی نمی توان برای آن پاسخ دریافت. شاید یکی ازدلایل؛ وجود انسان های متحجردرجامعه ومداخلات کشورهای بیگانه درجامعه ما باشد،‌ اما چرا انسانهای متحجر مانع پیش رفت زندگی اجتماعی ما می شود و چرا زمینه مداخله کشورهای بیگانه درکشورما فراهم شده است، دربرابر این چراها، مسوول اصلی کیست؟

دردآوراست که به روی دختران تیزاب بپاشند ودردآورترآنکه کودکان را ازآموزش وپرورش محروم کنند ومکاتب را به آتش بکشند. آیا محروم ساختن کودکان ازمکان های آموزشی به معنای شمشیرگرفتن دربرابردانش ومعرفت نیست؟ پس چرا آدم های ویرانگر ودشمن علم ودانش را تحت عنوان«طالبان» یاد می کنند؟ و مزخرفتراینکه این اهریمنان را رئیس جمهورما «برادران ناراضی» می گوید. اما نباید فراموش کنیم که «طالب» درنفس خود واژه مقدس است و با علم ومعرفت ودانایی ارتباط مستقیم دارد،. بنابراین؛ فکر می کنم که تعریف علم وجهل درافغانستان باهم خلط شده است، آنانیکه دشمن علم ودانایی است هم خود را عالم عنوان می کنند وآنانیکه سنگ روشنگری را به سروصورت می کوبند، هم آنان را طالبان صدا می زنند. به نظر این راقم بهتراست که بالای این آدم نماها اسم دیگری گذاشته شود؛ زیرا به دشمنان علم ودانایی نباید«طالب» گفت. به نظراین راقم برادران ناراضی رییس جمهور کرزی آدمهای عجیب الخلقه است که دربرابر معرفت ودانایی واکنش نشان میدهند، اگربه آنها علم ودانش را آموزش بدهی، به شدت ازجهل خود دفاع کرده دربرابرآگهی وخردورزی شمشیرمی گیرند. اگرزورشان نرسید حتا حاضرمی شوند که انتحارکنند وخود را دربین مردم بکفانند. پس شما دوستان فکرکنید و یک اسمی که شایسته این گروه جاهل باشد، بسازید و بعد ازآن این گروه را با آن نام صدا کنید!

شمادرطول ده سال گذشته دید وازرسانه های گروهی هم شنیدید که طالبان والقاعده درنقاط مختلف کشورانسانهای بیگناه را به خاک وخون کشیدند، مکان های آموزشی را ویران و ده ها مسافررا ازموترهای شان درراه میدان- بامیان، غزنی، پروان... پیاده کرده وسربریدند، مسوول این همه کیست؟ آیا بررییس جمهورکشورما لازم است که بازهم این اهریمنان وخون آشامان را «برادران ناراضی» خطاب کند. واقعاً دردآورنیست؟ حال آنکه تامین امنیت، رشداقتصادی وفرهنگی وایجاد فضای گفتمان عاری ازهرگونه تعصب وتنگ نظری به عنوان ارزشهای مادی ومعنوی یکی ازوجایب مهم دولت است. اما با با تأسف که صدها شهروند این کشوردرحملات انتحاری، ماین های کنار جاده وعملیات نیروهای خارجی وراکت پراگنی های پاکستانی... جان های شان را ازدست می دهند، مقامات دولتی ما فقط با گفتن«تقبیح می کنم» نیم نگاهی هم به وضعیت نابسامان وبحرانی مردم نمی اندازند. چون به فکراین قلم؛ یگانه دغدغه ذهنی قدرتمندان ورییس جمهورکرزی حفظ قدرت وحفظ منابع شخصی شان است. درعوض شاهد هستیم که تحت عنوان های مختلف بازی های سیاسی جدید به راه انداخته می شود، واصلاً کسی به فکرآن نیست که بازی های سیاسی خود کامه ها ورجاله های قدرت مند، بحران دامنگیرکشورما را حل نمی کند که هیچ، بلکه مردم بیچاره ما را بیشتردردام بدبختی ها و رجاله هایی خودکامه که فقط به اخذ پول و داشتن قدرت فکر می کنند، اسیرمی سازد.